BMW M5 V10 LCI

Er bestaat een geluid dat niet meer gemaakt wordt. Een tienpitter zonder turbo, die vanaf stationair naar 8.250 toeren gilt als een Formule 1-auto die per ongeluk een kenteken heeft gekregen. En dat is precies wat de E60 M5 is. Toen BMW eind 2004 besloot om de V10 uit hun net gestarte F1-avontuur zowat rechtstreeks in een vierdeurs sedan te lepelen, keek de rest van de autowereld met open mond toe. Een 5.0 liter V10 met 507 pk in een gezinsauto. Waarom? Omdat het kon. En omdat, laten we eerlijk zijn, niemand het BMW ooit heeft durven vragen.

Ik herinner me nog goed toen deze uitkwam. De discussies op de forums, de mensen die riepen dat een M5 gewoon een lekkere zescilinder in lijn hoorde te hebben (de E28, de E34), of hooguit een V8 (de E39, wat een auto trouwens). En toen kwam BMW aanzetten met tien cilinders, een SMG-transmissie met zeven versnellingen en een knop op het stuur die de motor van 400 naar 507 pk katapulteerde. Power. Overdreven? Ja. Precies daarom fantastisch.

De E60 was overigens de eerste M5 met dat toen nog controversiële Bangle-design, genoemd naar Chris Bangle die BMW een compleet nieuwe vormtaal gaf. Mensen vonden het lelijk in 2005. Tegenwoordig staat er een rij liefhebbers voor in de wacht. Zo gaat dat.

Goed, terug bij de auto die hier staat te shinen. Dit is een M5 uit 2009, en dan wel de LCI-versie. Voor wie de code niet kent: LCI staat voor Life Cycle Impulse, oftewel de facelift. Bij deze M5 betekent dat onder andere de aangepaste LED-verlichting achter, subtiel verfijnde details, en het feit dat je de nieuwste iteratie van deze generatie in handen hebt. De laatste der V10-Mohikanen, zeg maar. Want na deze kwam de F10 met een V8 biturbo, technisch briljant, maar toch net wat minder theatraal.

De kleur is Silverstone II Metallic, een tint die verdacht toepasselijk is voor een auto met een F1-hart. Discreet, elegant, en precies wat je wilt als je 507 pk onder een pak wilt verbergen dat er van buiten uitziet als een keurige zakensedan. Dit is bij uitstek de auto waarmee je een notaris, een advocaat of een specialist bent die op maandagochtend zijn kinderen naar school brengt en op zaterdagavond bij de Tarzan-bocht andere auto's tot stof laat vergaan. Een wolf in een net gestreken overhemd.

Wat deze M5 zo bijzonder maakt is het feit dat dit type simpelweg niet meer terugkomt. Emissienormen, kosten, complexiteit. Geen enkele fabrikant bouwt vandaag de dag nog een atmosferische V10 in een sedan. Dat is voorbij. Voorgoed. En daarmee is de E60 M5 geen tweedehands auto meer, maar een monument. Een tijdcapsule uit het moment waarop de autowereld nog dacht dat overdaad een deugd was.

Vroeger goed voor de prijs van een riante S-klasse, tegenwoordig een auto die alleen maar zeldzamer wordt. En laten we wel wezen: er rijden er niet veel meer rond met dit karakter en deze uitstraling. De meesten zijn gesloopt, opgeblazen door eigenaren die dachten dat ze het konden bijhouden, of weggerot in een garage. Deze niet. Deze staat hier, in Silverstone II, klaar om iemand met verstand van zaken heel erg blij te maken.

Dus als je ooit een auto wilde die op papier onmogelijk hoort te bestaan, maar toch gewoon bij je op de oprit past naast de fietsen van de kinderen, dan is dit het. Een sedan die geen enkele reden heeft om zo goed te zijn als hij is.

Zet je koptelefoon op, zoek een filmpje van een E60 M5 op vol toerental, en probeer dan nog even helder na te denken.

Bijzondere kenmerken

• 5.0 liter atmosferische V10, 507 pk, geïnspireerd op BMW's F1-programma
• LCI-uitvoering (facelift), de laatste iteratie van de V10-generatie
• Silverstone II Metallic, subtiel en toepasselijk
• SMG semi-automaat met zeven versnellingen en stuurflippers
• Toerental tot 8.250 omwentelingen per minuut
• Power-knop: van 400 naar 507 pk met één druk
• Bangle-design, ooit controversieel, nu gewild
• Leren bekleding, vijf zitplaatsen
• Marge-auto
• De laatste der atmosferische V10-M5's

Met de hand nog op de pookknop

Nick Slinger

Copywriter · HooG Selections