Mercedes-Benz S-Klasse 500SEC

DAS BESTE ODER NICHTS. En zelden was dat motto zo ongenadig hard waargemaakt als bij de auto die hier voor je staat.

Even een stapje terug. Toen Mercedes-Benz in 1981 de C126 introduceerde, de coupé-variant van de S-klasse, deden ze iets wat eigenlijk niet mocht. Ze bouwden een tweedeurs die groter, zwaarder en duurder was dan de meeste sedans van de concurrentie, en verkochten hem alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Geen B-stijl, dus als je alle raampjes naar beneden draaide, keek je dwars door de auto heen. Een glazen paleis op wielen. En dat op een moment dat de rest van de wereld dacht dat luxe betekende: een houten dashboardlijstje in een Opel.

De 500SEC was het topmodel, met die heerlijke M117 V8. Een blok dat niet gilt om aandacht, maar met een diepe, bassende autoriteit z'n werk doet. Je legt je voet neer en de auto vertrekt met de kalme onvermijdelijkheid van een oceaanstomer die de haven verlaat. Geen drama, geen theater. Gewoon 252 pk die je vertelt dat het allemaal wel goed komt.

In een tijd dat een Duitse zakenman met deze auto kwam voorrijden, wist iedereen bij de golfclub genoeg. Dit was de auto van de directeur die zelf reed omdat rijden nog leuk was, niet van de directeur die achterin werd gereden.

En het mooie is: de C126 is nooit lelijk geworden. Waar veel jaren '80-auto's inmiddels ogen als een schoudervulling met koplampen, is deze coupé alleen maar gegroeid in gestalte. Die lange motorkap, dat strakke daklijntje, de manier waarop de auto op z'n wielen staat alsof-ie ergens over nadenkt. Bruno Sacco tekende dit, de man die nooit een lelijke lijn op papier heeft gezet. Tijdloos is een dooddoener, maar hier klopt het gewoon.

Goed, terug bij de 500SEC in kwestie. Uit 1988, dus een van de latere exemplaren met de doorontwikkelde techniek. De kleur is Blauschwarz Metallic, en die naam alleen al klinkt als iets wat je fluisterend uitspreekt in een showroom in Stuttgart. Een diep, bijna zwart blauw dat afhankelijk van het licht van pikzwart naar donker inktblauw kantelt.

Geen schreeuwerige kleur, wel eentje met opvoeding. Binnenin leder, vier zitplaatsen (want in een echte coupé zit je met z'n vieren, niet met z'n vijven), en de bekende Mercedes-degelijkheid waar destijds hele families op vertrouwden.

Wat deze auto zo bijzonder maakt, is dat hij precies uit de goede periode komt. De C126 werd gebouwd tot 1991, en de latere jaargangen combineren de klassieke, ongecompliceerde vormgeving met de rijpste techniek. Geen elektronica die je gek maakt, geen touchscreen dat na dertig jaar de geest geeft. Gewoon knoppen die klikken zoals knoppen horen te klikken, een automaat die schakelt zonder dat je 'm merkt, en een dashboard dat is opgebouwd alsof het de eeuwen moet trotseren. Wat het overigens ook doet.

Rijden doet-ie zoals je hoopt en tegelijk beter dan je durft te verwachten. Deze auto slikt slecht wegdek alsof het niet bestaat. Je rijdt van Alkmaar naar het zuiden van Frankrijk en stapt uit zonder dat er ergens iets kraakt in je lijf. First class, maar dan met een sleutel in je zak. En als je hem wilt laten opschieten, dan gebeurt dat ook, met die bassende V8-soundtrack die nooit vervelend wordt omdat-ie nooit z'n stem verheft.

Ik heb altijd een zwak gehad voor auto's die geen bewijsdrang hebben. De 500SEC hoeft niets te bewijzen. Hij was in 1988 al de beste in z'n klasse en hij weet dat. Dat soort zelfvertrouwen kun je niet kopen bij een moderne auto, want die is te druk bezig je te vertellen hoe geweldig-ie is. Deze zwijgt en laat het je gewoon voelen.

Toen was dit een auto voor een mooi rijtjeshuis in geld. Nu koop je er de instap tot een van de meest onderschatte klassiekers van Mercedes. Over een paar jaar kijken we hier op terug en vragen we ons af waarom niemand het zag.

Blauschwarz, V8 en geen enkele haast om iets te bewijzen. Dit is hoe de jaren '80 hadden moeten eindigen.

Bijzondere kenmerken

• Mercedes-Benz 500SEC, C126-generatie, bouwjaar 1988
• M117 V8-motor met 252 pk
• Zeldzame kleur Blauschwarz Metallic
• Automatische transmissie
• Lederen bekleding, vier zitplaatsen
• Latere jaargang met doorontwikkelde techniek
• Tijdloos Bruno Sacco-design zonder B-stijl
• Marge-auto
• Iconisch S-klasse coupé-comfort
• Ongecompliceerde, degelijke klassieker om zorgeloos verre ritten mee te maken