Mercedes-Benz E-Klasse E200 W124 Sportline

De W124 wordt door velen beschouwd als de laatste échte Mercedes. De laatste die nog gebouwd werd met het idee dat een auto langer mee moet gaan dan de eigenaar. Overgedimensioneerd, overgeconstrueerd, en dus praktisch onverwoestbaar. Er is een reden dat je ze in Marokko en Duitsland nog steeds als taxi ziet rondrijden met astronomische standen op de teller.

De Duitsers noemden dat 'Über-Ingenieurskunst', en ze hadden gelijk. Deze generatie werd getekend door Bruno Sacco, de man die ook de W126 en de R129 op zijn naam heeft staan. Niet de meest flamboyante ontwerper, wel de meest tijdloze. Een W124 uit 1994 ziet er vandaag nog steeds volwassen uit, waar zoveel andere auto's uit dat tijdvak inmiddels gedateerd ogen.

En dan hebben we het hier ook nog eens over een Sportline. Voor wie het niet weet: de Sportline was geen los model, maar een fabrieksuitrusting die je erbij kon bestellen. Verlaagd onderstel, stuggere veren en dempers, dikkere stabilisatorstangen, en een breder rubber onder de kont. Mercedes bouwde in feite een subtiel aangeklede sportuitvoering die je van buiten pas herkent als je weet waar je op moet letten. Geen spoilers, geen toeters, geen bellen. Gewoon een strak pak met een iets scherpere snit. Precies zoals de Duitsers het bedoelden.

Goed, terug bij de aangeboden E200. Onder de kap ligt de M111, de viercilinder met een keurige 2.0 liter en, en hier komt het mooie, een handgeschakelde bak. Ja, je leest het goed. Een W124 met drie pedalen, in een tijdvak waarin de meeste kopers al lang voor de automaat kozen omdat dat 'chiquer' was. Dit is dus de uitvoering voor wie zelf wilde schakelen, wie de auto écht wilde voelen.

Niet de snelste, dat geef ik eerlijk toe. Maar wel eentje waarmee je met een gerust hart de klaverblad Hoevelaken op draait en denkt: deze rijdt nog steeds beter dan negentig procent van wat er tegenwoordig van de band rolt.

De kleur Blauschwarz Metallic verdient ook een eervolle vermelding. Een blauw dat in de schaduw bijna zwart lijkt, maar zodra de zon erop valt de diepte laat zien van een oceaan bij avondlicht. Het soort kleur waar Mercedes in die jaren patent op leek te hebben. Combineer dat met de subtiele Sportline-aankleding en je hebt een auto die op geen enkel moment schreeuwt, maar overal binnenrijdt met het rustige zelfvertrouwen van iemand die niets meer hoeft te bewijzen.

Wat deze auto zo bijzonder maakt is dat combinatie van feiten die je maar zelden bij elkaar tegenkomt. Een W124, in de gezochte Sportline-uitvoering, met de handbak, in een kleur die klopt, uit het laatste bouwjaar van de reeks. De W124 werd namelijk in 1995 opgevolgd door de W210 met die ronde koplampen, waar de wereld tot op de dag van vandaag over gemengd is.

Dit is dus een van de laatste exemplaren die nog volledig volgens de oude filosofie werd afgeleverd. Een tijdcapsule uit het jaar dat de wereld nog geloofde dat degelijkheid belangrijker was dan een facelift om de drie jaar.

Ik heb in mijn leven genoeg auto's voorbij zien komen die op papier spannender waren. Maar er zit iets in een keurige, gave W124 dat me telkens weer raakt. Misschien is het nostalgie, misschien is het respect voor het vakmanschap. Waarschijnlijk allebei. Dit is geen auto die je koopt om indruk te maken op de boulevard. Dit is een auto die je koopt omdat je begrijpt wat een auto ooit was, en wat we onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt.

Instappen, sleutel omdraaien, koppeling intrappen, in de eerste zetten en gewoon rijden zoals het bedoeld is. Geen schermen, geen piepjes, geen half dozijn rijmodi. Alleen jij, drie pedalen en een auto die nog járen meegaat.

Ze maken ze niet meer zo. En dat weet jij ook.

Bijzondere kenmerken

• Zeldzame Sportline-fabrieksuitrusting
• Handgeschakelde versnellingsbak (uitzonderlijk in deze combinatie)
• M111 2.0 viercilinder benzinemotor
• Laatste bouwjaar van de W124-reeks (1994)
• Blauschwarz Metallic, kleur met verrassende diepte
• Sportline-onderstel: verlaagd, stuggere afstelling, bredere banden
• Ontwerp van Bruno Sacco, tijdloos gebleven
• Marge-auto
• De laatste échte Mercedes volgens vele kenners
• Sedan-carrosserie, vier deuren