Alpina B10 BiTurbo

"Es gibt Autos, die schneller sind. Aber keines, das schneller ist und dabei so aussieht, als würde es zur Oper fahren." Dat is min of meer het hele idee achter Alpina, en niemand die het zo goed begreep als Burkard Bovensiepen. Terwijl BMW zelf in München met de M-afdeling de spierbundels liet knappen, koos Bovensiepen in het rustige Buchloe voor een heel andere aanpak.

Geen brute krachtpatser met racestrepen, maar een fluweelzachte moordenaar in maatpak. Een auto die je bij het klaverblad Hoevelaken op de linkerbaan zag opdoemen, zo'n keurige donkere sedan, en die vervolgens gewoon verdween voordat je 'Alpina' had kunnen spellen.

Bovensiepen deed iets dat BMW zelf nooit durfde: hij nam de grote zescilinder, hing er twee turbo's aan, en tilde het geheel naar een niveau waar de reguliere M5 met open mond naar keek. Waar de M-divisie hoge toeren en atmosferische drama verkocht, verkocht Alpina koppel. Bergen koppel. Een golf van vermogen die zo soepel opkomt dat je passagier denkt dat je niet harder dan honderd rijdt, terwijl de naald allang voorbij een getal is dat je liever niet hardop noemt tegen de verzekering.

En dan die details. Alpina deed nooit iets half. De befaamde twintigspaaks velgen, het decorstreepje langs de flank, de Alpina-plaquette op het dashboard met een eigen productienummer. Dit was geen tuning zoals de gemiddelde jongen uit mijn straat het bedreef met een sportuitlaat en een spoiler van de kringloop. Dit was Duitse ingenieurskunst met een Italiaanse smaak voor elegantie. Alpina stond niet voor niets als volwaardig automerk ingeschreven, met een eigen chassisnummer dat begint met WAPBA. Geen omgebouwde BMW dus, maar een echte Alpina.

Goed, terug bij de B10 BiTurbo in kwestie. Deze zwarte, Diamantschwarz om precies te zijn, staat hier als een van de meest begeerde Alpina's uit het E34-tijdperk. 360 pk uit die BiTurbo-zescilinder, handgeschakeld, en een historie waar menig verzamelaar een moord voor zou doen. Wat deze auto namelijk zo bijzonder maakt is het onderhoudsdossier. En dan bedoel ik niet een setje losse bonnetjes in het dashboardkastje.

Deze B10 is namelijk grotendeels onderhouden bij Alpina zelf in Buchloe. Niet bij een willekeurige garage om de hoek, zelfs niet bij een specialist maar gewoon op de plek waar hij geboren is. De kosteloze afleveringsinspectie in 1991, de inrijcontrole bij net geen tweeduizend kilometer, en daarna een reeks beurten die het merendeel gewoon terug bij de fabriek plaatsvonden.

Motorölservices, Inspektion I, Inspektion II, remvloeistof, koelvloeistof, microfilter, alles keurig afgevinkt en gestempeld. Voor een auto van deze zeldzaamheid is dat het verschil tussen een gok en een zekerheid.

Wat mij persoonlijk zo aanspreekt aan deze generatie Alpina is de subtiliteit. In een tijd waarin iedereen tegenwoordig zijn EV met een nepgeluidje uit de speakers laat brullen, staat hier een auto die zijn vermogen fluisterend verbergt achter een carrosserie die net zo goed van een filiaaldirecteur had kunnen zijn. De ultieme wolf in schaapskleren. Je rijdt hem naar de opera, zet hem netjes voor de deur, en niemand weet dat onder die keurige motorkap een biturbo zescilinder ligt die de meeste sportwagens van zijn tijd naar huis stuurt.

Het is precies het soort auto waar ik zwak voor ben. Geen schreeuwerige show, geen strepen en spoilers voor de galerij, maar gewoon pure, ingehouden klasse met een klap koppel als je erom vraagt. De kenner ziet het meteen, de rest rijdt er argeloos langs. En eerlijk gezegd is dat precies hoe een Alpina het bedoeld heeft.

Deze rijdt niet voorbij. Deze blijft je bij.

Bijzondere kenmerken

• Zeldzame Alpina B10 BiTurbo op basis van de E34
• Krachtige BiTurbo-zescilinder, goed voor 360 pk
• Elegante kleur 181 Diamantschwarz
• Uitgebreid onderhoudsdossier, merendeels bij Alpina in Buchloe zelf
• Eigen Alpina-chassisnummer (WAPBA), volwaardig automerk
• De ultieme wolf in schaapskleren

Met een espresso koud geworden naast het toetsenbord, gebiologeerd door dat dossier

Nick Slinger

Copywriter · HooG Selections