BMW 5-Serie 520 (E12)
Er zijn van die auto's waar je niks mee hebt, totdat je erin stapt. De BMW E12 was dat voor mij. Opgegroeid met Alfa Romeo in de genen, met een opa die het dealerschap in Alkmaar runde en een 33 Sportwagon als eerste eigen wagen, had ik nooit verwacht dat een Beierse sedan me op een dag stil zou krijgen. Maar toen reed ik er een keer eentje.
Niet hard, niet spectaculair, gewoon van Alkmaar naar Bergen over die kleine weggetjes door het duingebied. En ergens tussen de Egmonden en Bergen aan Zee begreep ik het ineens. De E12 is geen auto die schreeuwt. Hij fluistert. En als je goed luistert, hoor je iets heel bijzonders.
De E12 was de eerste 5-serie. Punt. Alles wat daarna kwam, de E28, E34, E39, die legendarische E60 met die controversiële kijkers, de huidige digitale cockpits met meer schermen dan een Mission Control-centrum, het begon hier. In 1972 rolde de eerste E12 van de band in München, en BMW had in één klap een auto neergezet die de definitie van de sportieve sedan zou worden. Niet de S-Klasse concurrent, niet de luxe-op-wielen benadering van Mercedes, maar iets eigens. Een auto voor mensen die rijden belangrijker vonden dan gereden worden.
Paul Bracq tekende het ding, dezelfde man die verantwoordelijk was voor de Mercedes 600 Grosser en de BMW Turbo concept car. De E12 kreeg die kenmerkende Hofmeister-knik in de C-stijl, die sindsdien op elke BMW sedan is teruggekeerd. De neus was scherp, de flanken strak, de verhoudingen precies goed. Geen gram teveel, geen lijn te weinig. Functionele schoonheid, zou je kunnen zeggen.
De 520 was het instapmodel, maar dat woord doet hem tekort. De M10 viercilinder was een bewezen krachtbron, dezelfde basis die later in de 2002 Turbo furore zou maken. Geen V6 bombast, geen zes-in-lijn romantiek, maar een eerlijke, mechanische motor die deed wat je vroeg. En in 1978, toen deze specifieke auto in Italië voor het eerst op kenteken ging, was dat precies genoeg.
Italië dus. Stel je voor: februari 1978, ergens in het zuiden, misschien Napels gezien de papieren die we hebben. Een Italiaan koopt een spierwitte BMW sedan. Geen Alfa, geen Lancia, geen Fiat. Een Duitser. Dat was in die tijd een statement. Deze E12 heeft bijna drie decennia in Italië doorgebracht voordat hij in 2006 de Alpen overstak richting Nederland. En ergens in die periode is hij met een zorg behandeld die je zelden ziet.
De hier aangeboden 520 is, en ik weeg mijn woorden zorgvuldig, een tijdcapsule. Chamonix Weiß, dat koele, haast klinische wit dat BMW in de jaren zeventig zo goed stond. Het interieur in blauw velours, origineel, intact, met die typische jaren zeventig textuur die je tegenwoordig nergens meer vindt. De taxateur van Alewijn gaf in 2018 op alle punten een 1. Nieuwstaat. Carrosserie, interieur, techniek, originaliteit. Alles.
Ik heb in mijn leven veel taxatierapporten gezien. De meeste zijn een oefening in diplomatiek taalgebruik. Deze niet. De man schreef simpelweg: "Deze auto verkeert in absolute nieuwstaat." Geen mitsen, geen maren, geen kleine lettertjes over "gezien de leeftijd" of "voor een auto van deze periode." Gewoon: nieuwstaat.
De vering is nieuw. De schokdempers zijn nieuw. De remmen zijn nieuw. De banden, Vredestein Classic 175HR14, zijn nieuw. Dit is geen patina-auto, geen "eerlijk versleten" exemplaar waar je doorheen moet kijken. Dit is een E12 zoals BMW hem in 1978 de showroom uitreed, alleen dan bijna vijftig jaar later.
En dan die kleur. Chamonix Wit wordt vaak onderschat. Het is niet het saaie wit van een bedrijfswagen, niet het parelmoer-overdreven wit van de jaren negentig. Het is een zuiver, helder wit dat de lijnen van de E12 perfect accentueert. In combinatie met dat donkerblauwe velours interieur krijg je een kleurstelling die tijdloos is zonder retro te worden.
Rijden in een E12 520 is een les in bescheidenheid. De 116 pk voelen niet als 116 pk in moderne zin. Ze voelen als precies genoeg. De besturing is ongefilterd, de versnellingsbak mechanisch en precies, het onderstel strak zonder genadeloos te zijn. Dit is rijden zoals het bedoeld was voordat elektronische hulpsystemen het overnamen. Jij stuurt, de auto volgt. Simpel. Eerlijk. Bevredigend op een manier die moeilijk uit te leggen is aan iemand die alleen moderne auto's kent.
De E12 is nooit de collector's darling geworden die de 2002 wel werd. Misschien omdat sedans nu eenmaal minder sexy zijn dan coupés. Misschien omdat de opvolgers te goed waren. Maar juist daarom is dit exemplaar zo bijzonder. Terwijl iedereen naar de E30 M3 en de 2002 Turbo keek, stond deze 520 ergens in een garage, beschermd tegen de elementen en de tand des tijds.
Soms vraag ik me af waar al die mooie auto's naartoe zijn gegaan. De antwoorden zijn meestal deprimerend: roest, ongelukken, verwaarlozing, de sloop. Maar af en toe duikt er eentje op die aan alles is ontsnapt. Die bijna vijftig jaar heeft overleefd in een staat die grenst aan het onmogelijke.
Dit is er zo een.
Bijzondere kenmerken
- BMW E12 520, bouwjaar 1978
- Eerste registratie Italië, sinds 2006 in Nederland
- Chamonix Weiß (originele kleurstelling)
- Blauw velours interieur, volledig intact
- M10 viercilinder, 116 pk
- Taxatierapport Alewijn 2018: nieuwstaat op alle punten
- Nieuwe vering, schokdempers en remmen
- Vredestein Classic 175HR14 banden (nieuw)
- Complete documentatie aanwezig
- Marge-auto
Volledig inzicht in de papieren waar onze beoordeling op is gebouwd. Carfax-voertuighistorie, onderhoudsdocumentatie en lakdikterapport — pagina voor pagina door te bladeren.
