Alfa Romeo 2600 Berlina

Waarom ben ik eigenlijk zo dol op Alfa Romeo? Ik stel mezelf die vraag regelmatig, meestal als ik weer eens met een smoesje naar de showroom ben gelopen om 'even te kijken'. Het antwoord is nooit hetzelfde. Soms is het de lijn van een spatbord, soms het geluid van een motor die koud start, soms gewoon die geur van oud leer en benzinedampen die je meteen terug katapulteert naar een tijd die je niet eens bewust hebt meegemaakt.

Mijn opa had het Alfa Romeo dealerschap op de Heilooërdijk in Alkmaar. Als kind liep ik tussen de Spider's door alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Pas later besefte ik dat ik een soort autoliefhebbers-Disneyland als speeltuin had gehad.

De 2600 Berlina is een auto uit een tijd dat ik nog geen eens een ideetje was, maar die perfect past in het plaatje dat mijn opa zou hebben geschetst als je hem vroeg naar de hoogtijdagen van Alfa Romeo. We schrijven begin jaren zestig. Alfa Romeo is net verhuisd van de kleine, ambachtelijke series naar grotere volumes, maar het DNA blijft onversneden.

De 2600 is de grote broer, de statiekar, de auto waarmee je als directeur van een Milanese textielfabriek of als Romeinse advocaat naar La Scala reed. Zes cilinders in lijn, 2,6 liter, dubbele bovenliggende nokkenassen. In een tijd waarin de concurrentie nog met zijklepmotoren rondhobbelde, was dit pure technologie-demonstratie.

Het ontwerp kwam van Bertone, destijds onder leiding van een jonge Giorgetto Giugiaro. Strak, elegant, zonder franjes. Geen chromen overdaad, geen Amerikaanse invloeden, gewoon Italiaanse soberheid met een tikje zelfverzekerdheid. De 2600 Berlina was nooit de luidruchtigste Alfa, nooit de snelste, nooit de meest begeerde. Maar wel de meest volwassen. De auto waarmee je aangaf dat je het gemaakt had, zonder dat je hoefde te schreeuwen.

Goed, terug naar de hier aangeboden 2600 Berlina.

Dit exemplaar werd op 13 januari 1966 in Rome geregistreerd, gekocht door M.A.I.A., een bedrijf in landbouwmachines en industriële voertuigen. De aankoopprijs destijds: 2.700.000 Lire. Omgerekend naar koopkracht vandaag zou je daar een aardig appartement in een Italiaanse provinciehoofdstad voor kunnen kopen. De auto bleef decennialang in Italiaanse handen, ging via Rome naar het platteland van Molise, en maakte in 2015 de overtocht naar Nederland.

De kleur is Bianco Antico, een prachtige grijstint die perfect past bij het tijdperk. Het interieur is leder, zoals het hoort. De 130 pk uit die zespitter klinkt bescheiden naar hedendaagse maatstaven, maar bedenk: dit is 1966. De Autostrada del Sole was net geopend, snelheidslimieten waren er nauwelijks, en met dit vermogen hoorde je bij de snelste tien procent op de weg. De handgeschakelde versnellingsbak, de zuivere mechaniek, het directe contact tussen bestuurder en machine: dat is rijden zoals het ooit bedoeld was.

Wat ik persoonlijk zo mooi vind aan deze auto is de combinatie van status en bescheidenheid. De 2600 Berlina was nooit ordinair. Geen auto voor de nouveau riche, geen pronkstuk voor wie gezien wilde worden. Eerder het vervoermiddel van iemand die wist wat hij had, maar daar geen ophef over maakte. Een advocaat die zijn cliënten liever overtuigde met argumenten dan met gouden manchetknopen. Een industrieel die zijn succes mat in kwaliteit, niet in kwantiteit.

De documentatie van dit exemplaar leest als een stukje Italiaanse bureaucratische geschiedenis. De originele Carta di Circolazione is er nog, compleet met belastingzegels uit de jaren zestig en zeventig. Je kunt letterlijk zien wanneer de wegenbelasting werd betaald, hoe de auto van eigenaar wisselde, hoe het leven in Italië verderging terwijl deze Alfa rustig zijn kilometers maakte. Dit soort papierwerk vind je zelden meer, en het vertelt een verhaal dat geen moderne database kan evenaren.

Zes eigenaren in bijna zestig jaar. Dat is loyaliteit. Dat is een auto die werd gekoesterd, niet versleten. Hij is klaar om gereden te worden.

Voor wie is deze auto? Niet voor de Instagram-generatie die alleen wil poseren. Niet voor de belegger die hem in een kluis wil stoppen. Wel voor de liefhebber die begrijpt dat een zescilinder lijnmotor met dubbele nokkenassen in 1966 het summum was. Die weet dat Bertone ooit de mooiste lijnen ter wereld tekende. Die de geur van Italiaans leer waardeert en niet bang is voor een auto die aandacht vraagt, maar die nooit verraadt.

Sommige auto's zijn meer dan vervoer.

Bijzondere kenmerken

• Bouwjaar 1966, eerste registratie Rome
• Bianco Antico exterieur met lederen interieur
• 2.6 liter zescilinder lijnmotor, 130 pk, dubbele bovenliggende nokkenassen
• Handgeschakelde transmissie
• Originele Italiaanse Carta di Circolazione met belastingzegels uit de jaren '60 en '70
• Slechts zes eigenaren in bijna zestig jaar
• Bertone-ontwerp uit het Giugiaro-tijdperk
• Chassisnummer 801499