Alfa Romeo 75 1.8 Turbo

De Alfa Romeo 75 is het levende bewijs dat een sedan allesbehalve saai hoeft te zijn. Sterker nog: dit is misschien wel de meest compromisloze sportsedan die Alfa Romeo ooit heeft gebouwd. Waar andere merken eind jaren tachtig bezig waren met aerodynamica-wedstrijden en ronde hoekjes, zette Alfa een auto neer met een neus als een bijl en een technische lay-out waar Porsche nog iets van kon leren.

Mijn opa had het Alfa-dealerschap op de Heilooërdijk in Alkmaar, en als kind stond ik vaak met mijn neus tegen de showroomruit gedrukt. De 75 was destijds de held van de zaak. Niet omdat ie het meest verkocht, dat deed de 33, maar omdat elke verkoper wist: dit is de echte. De laatste échte Alfa zo u wilt. Transaxle-layout met de versnellingsbak tegen de achteras gemonteerd, perfect fifty-fifty gewichtsverdeling, De Dion-achterwielophanging, en een zelfblokkerend sperdifferentieel.

En dan die 1.8 Turbo. Honderdvijfenvijftig paardenkrachten klinkt anno 2024 niet wereldschokkend, maar vergeet even dat je in een auto zit die nog geen twaalfhonderd kilo weegt. Die motor met intercooler begint rustig, bijna bescheiden, en dan komt ergens rond de drieduizend toeren dat turbofluiten om de hoek kijken. Niet het hysterische geblaf van een moderne downsized driecilinder, maar een volwassen, constante duw in je rug. Een crescendo dat je niet verwacht van iets met Italiaanse kentekenhistorie en stoffen stoelen.

Maargoed, weer terug naar de aangeboden 75. Deze komt uit november 1988, Rosso Alfa zoals het hoort, met een Italiaanse geboorteakte en een Duits tussenleven. In 2005 geïmporteerd vanuit Italië naar Duitsland, geregistreerd in Ahrweiler, ergens in de heuvels van de Eifel, waar ze weten wat bochtenwerk betekent. De Duitse papieren liggen erbij, keurig afgestempeld met die typische Teutoonse precisie.

Wat direct opvalt: dit is geen opgeknapte schuurvondst. De turbodrukmetertje zit gewoon in het dashboard waar het hoort, het Alfa Control zelfdiagnosesysteem werkt nog, en het volledig elektronische instrumentarium oogt alsof het rechtstreeks uit een Lancia Delta Integrale-onderdelenarsenaal komt. Sportief, maar niet ordinair. De stoffen bekleding, Tessuto, voor de puristen, heeft die typische jaren-tachtig textuur die je tegenwoordig alleen nog tegenkomt in Italiaanse barretjes waar ze nog gewoon binnen roken.

De technische checklist leest als een liefdesbrief aan de rijpurist: geventileerde schijfremmen voor, schijven achter, stuurbekrachtiging die net genoeg helpt zonder het contact met het wegdek te vermoorden, en dat in hoogte én axiaal verstelbare sportstuur. Je zit erin zoals je in een auto hoort te zitten: laag, betrokken, met de pookknop precies waar je hand valt als je niet aan het sturen bent.

Dit is geen auto voor iemand die een comfortabel woon-werkritje zoekt. Dit is een auto voor iemand die begrijpt waarom Jeremy Clarkson ooit zei dat je geen echte petrolhead bent totdat je een Alfa hebt gehad. De 75 Turbo was destijds Alfa's antwoord op de BMW 325i en de Mercedes 190E 2.3-16 alleen met meer drama, meer karakter, en aanzienlijk meer Italiaanse ziel.

En ja, het is een Alfa uit 1988. Er komt onderhoud bij kijken. Er komen momenten dat je je afvraagt waarom je niet gewoon een Golf hebt gekocht. Maar dan start je hem op een koude ochtend, dat blok komt brommend tot leven, en je weet het weer. Dit is waarom je autoliefhebber bent. Niet voor het gemak, maar voor het gevoel.

Sommige auto's koop je met je hoofd. Deze koop je met je hart en je hoofd schreeuwt achteraf dat het de juiste keuze was.

Bijzondere kenmerken

• 1.8 Turbo met intercooler, 155 pk
• Transaxle-layout met fifty-fifty gewichtsverdeling
• De Dion achterwielophanging
• LSD sperdifferentieel
• Rosso Alfa over stoffen interieur
• Originele lichtmetalen velgen
• Michelin zomerbanden met 6,6-7,0 mm profiel
• Airconditioning
• Alfa Control zelfdiagnosesysteem
• Italiaans geboren, Duits getogen, Nederlandse toekomst

Tussen twee espresso's en een beetje turbogefluit door

Nick Slinger

Copywriter · HooG Selections