Daf 32 Daffodil de Luxe

Italië had de Fiat 500, Engeland de Mini, Frankrijk de 2CV en Duitsland de Volkswagen Kever. En wij? Wij hadden de DAF! Of beter gezegd, de Daffodil. Een oer-Hollands autootje, bedacht en gebouwd door mensen die vonden dat autorijden vooral praktisch, betaalbaar en niet al te ingewikkeld moest zijn. Geen Italiaanse temperamenten, geen Franse eigenzinnigheid en al helemaal geen Duitse grootheidswaanzin.

Gewoon een degelijke auto waarmee Jan de Hollander op zondagochtend naar de kerk kon, 's middags bij zijn schoonouders op de koffie ging en in de zomer met het hele gezin naar de camping op de Veluwe tufte.

De DAF was de auto die voor heel veel Nederlanders het autorijden bereikbaar maakte. Niet iedereen kon zich immers een nieuwe Opel of Ford veroorloven, laat staan een Mercedes. Maar een DAF, dat was een ander verhaal. Eerst nieuw gekocht door de plaatselijke middenstander, een paar jaar later ingeruild bij de garage op de hoek en uiteindelijk als derde-, vierde- of tiendehandsje doorgeschoven naar een neef, buurvrouw of jong gezin dat eindelijk van de bromfiets af wilde.

Vraag een willekeurige Nederlander van boven de zestig naar zijn eerste auto en de kans is behoorlijk groot dat er ergens een DAF in het verhaal voorkomt. Of eentje van zijn vader, zijn tante of de buurman die hem iedere zaterdagmiddag stond te poetsen.

Het was ook de typische zustersauto. Een begrip dat tegenwoordig bijna helemaal verdwenen is, maar destijds wist iedereen wat ermee bedoeld werd. De wijkverpleegster die van patiënt naar patiënt reed, de nonnen van het plaatselijke klooster, de onderwijzeres die eindelijk haar eigen vervoer had. Een DAF was vriendelijk, overzichtelijk, eenvoudig te bedienen en dankzij de Variomatic hoefde je ook nog eens niet te schakelen.

Dat laatste was in de jaren zestig bepaald geen vanzelfsprekendheid. De uitdrukking "truttenschudder met jarretelaandrijving" kunnen we natuurlijk hier niet achterwege laten.

En die Variomatic, daar mogen we als Nederlanders best een beetje trots op zijn. Dr. Hub van Doorne had een transmissie bedacht die met twee rubberen V-snaren en variabele poelies volledig traploos werkte. Geen conventionele versnellingsbak, geen koppeling die je moest bedienen en geen schakelmomenten. Gewoon de rijrichting kiezen, gas geven en rijden.

Een technisch hoogstandje dat aanvankelijk door sommigen met de nodige argwaan werd bekeken, maar waarvan het basisprincipe uiteindelijk wereldwijd navolging zou krijgen in moderne CVT-transmissies. Niet slecht voor een uitvinding uit Eindhoven.

Bijkomend voordeel was dat een DAF dankzij die bijzondere aandrijving in theorie achteruit net zo hard kon als vooruit. Dat bleef natuurlijk niet onopgemerkt en leidde later tot de beroemde achteruitrijraces, waarbij volwassen mannen met doodsverachting achterstevoren over circuits scheurden. Het soort typisch Nederlandse gekkigheid waar je tegenwoordig waarschijnlijk drie vergunningen, een veiligheidscoördinator en een compleet draaiboek voor nodig hebt.

Onder de motorkap van de Daffodil lag een luchtgekoelde tweecilinder boxermotor van 746 cc, goed voor ongeveer 30 pk. Tegenwoordig levert een beetje elektrische fiets bijna meer sensatie, maar in 1965 was dat voor de dagelijkse ritjes ruim voldoende. De DAF bracht je waar je wezen moest en deed dat zonder veel poeha. Met het karakteristieke geluid van de tweecilinder op de achtergrond en de Variomatic die onverstoorbaar zijn werk deed, had je alle tijd om van het Nederlandse landschap te genieten.

En dat landschap trok destijds ook nog niet met 130 kilometer per uur aan je voorbij.

Dan deze DAF Daffodil de Luxe uit 1965, een bijzonder bewaard gebleven exemplaar dat zich vooral onderscheidt door zijn originaliteit en historie. De auto is nooit gerestaureerd en verkeert nog in zijn oorspronkelijke, zeer verzorgde staat. De bruine carrosserie, het rode interieur en de kenmerkende details van de de Luxe-uitvoering vormen samen een prachtig tijdsbeeld. Zelfs de destijds zo populaire gehaakte wc-rolhouder ligt nog op de hoedenplank.

Ook de historie is overzichtelijk. De Daffodil is oorspronkelijk in Nederland geleverd en heeft het land nooit verlaten. De eerste eigenaar hield de auto maar liefst 32 jaar in zijn bezit, waarna hij nog enkele keren van eigenaar wisselde. Een lange Nederlandse geschiedenis die goed past bij het karakter van deze ongerestaureerde DAF.

En misschien is dat wel de grootste charme van een Daffodil. Zet hem tussen een rij Ferrari's, Porsches en Mercedessen op een klassiekerevenement en de kans is groot dat er minstens zoveel mensen om deze kleine Hollander blijven staan. Niet vanwege zijn prestaties of zijn waarde, maar omdat vrijwel iedereen er wel een herinnering aan heeft. De eerste auto van vader, de DAF van oma of die ene vakantie waarbij het hele gezin inclusief bagage in zo'n klein autootje werd gepropt.

Een DAF koop je niet omdat je haast hebt of indruk wilt maken. Je koopt hem vanwege zijn bijzondere techniek, zijn ontwapenende eenvoud en het stukje Nederlandse geschiedenis dat hij vertegenwoordigt. En juist een ongerestaureerd exemplaar als deze Daffodil laat nog zien hoe dat er destijds werkelijk uitzag.

Italië mag zijn Fiat 500 hebben, Engeland zijn Mini en Duitsland zijn Kever. Wij hadden de Daffodil. En daar mogen we trots op zijn.

Bijzondere kenmerken:

• Legendarische Variomatic, de traploze automaat uit Eindhoven
• Nette De Luxe-uitvoering uit 1965
• Tweecilinder benzinemotor van 746 cm³
• Tweedeurs sedan met stoffen bekleding, vijf zitplaatsen
• Hele leven in Nederland gebleven, geen importhistorie
• Eerste eigenaar hield hem tweeendertig jaar
• Zeldzaam stukje Nederlands automobiel-erfgoed
• Vier Axis zomerbanden met ruim profiel
• Enorme gunfactor op elk klassiekertreffen