Citroën C6 3.0 V6 Pallas

Frankrijk heeft altijd een probleem gehad met de rest van de wereld: het weigert simpelweg te doen wat gebruikelijk is. Waar de Duitsers hun topmodellen bouwen alsof ze een tank ontwerpen die per ongeluk comfortabel werd, en de Engelsen alles in leer en walnoot verpakken tot het naar een herenclub ruikt, deden de Fransen iets veel gewaagders.

Ze bouwden auto's zoals alleen zij dat durfden. Zwevend op hydropneumatische veren, met een dashboard dat leek ontworpen door iemand die net terug was van een tentoonstelling moderne kunst, en met een houding van "wij weten wat comfort is, en jullie duidelijk niet.

De DS deed dat. De CX deed dat. De XM deed dat. En toen, in 2005, toen iedereen dacht dat Citroën het idee van de grote, eigenwijze topsedan definitief had begraven onder een berg Picasso's en Xsara's, kwam daar ineens de C6. Een auto die je op de Autosalon van Genève liet twijfelen of je nou naar een concept car keek of naar iets dat je echt kon kopen.

Die achterruit die bol naar binnen staat. Dat profiel dat nergens anders op lijkt, alleen als je je ogen dichtknijpt ontwaar je ergens in de verte een CX. Een presidentiële limousine voor mensen die vinden dat een S-klasse net iets te veel een statussymbool en net iets te weinig een statement is.

En dat was precies het probleem. Chirac reed er in. De Franse staat kocht er stuks van. Maar de gemiddelde koper die anders bij Mercedes of BMW aanschoof, keek naar die eigenzinnige Fransman en liep door. Zonde. Want wie wel instapte, kreeg automatisch meer karakter dan een coach vna Instagram je probeert aan te smeren.

Goed, terug naar de hier aangeboden C6. En niet zomaar eentje: de 3.0 V6 Pallas, de uitvoering waarin Citroën alle registers opentrok. 215 pk uit een soepel zoemende zes-in-lijn, gekoppeld aan een automaat die schakelt alsof hij zich schaamt om het je te laten merken. Gris thorium metallic, een kleur die op de ene dag grijs is en op de andere dag iets tussen zilver en gunmetal, afhankelijk van hoe het Hollandse licht toevallig valt.

Op 18-inch velgen met Michelins eronder. Leren bekleding. Vijf zitplaatsen, waarvan de achterste twee comfortabeler zijn dan de meeste eersteklas treinstoelen die ik ken.

Het mooiste komt zodra je instapt. De hydractive-vering, de opvolger van de hydropneumatiek waar mensen boeken over schrijven, tilt je op en zet je neer als op een wolk. Slechte wegen bestaan niet meer. Drempels worden suggesties. Je glijdt over het klaverblad Hoevelaken alsof de A1 speciaal voor jou opnieuw is geasfalteerd. En dan die V6: geen ordinair gebrul, maar een beschaafd, zijdezacht crescendo dat je meer voelt dan hoort.

Dit is geen auto voor de Tarzan-bocht op Zandvoort. Dit is een auto voor de lange afstand, voor de route naar Zuid-Frankrijk, voor het moment dat je beseft dat je nog vier uur te gaan hebt en dat dit eigenlijk het beste deel van de dag wordt.

Toegegeven, de C6 is nooit een verkoopsucces geworden. In zeven jaar heeft Citroën er nog geen 24.000 van gebouwd, en dat maakt hem tegenwoordig een curiosum dat je zelden op straat tegenkomt. Precies daarom is dit er eentje om te koesteren. Een auto die ooit werd genegeerd omdat hij anders was, en nu wordt bewonderd om exact diezelfde reden.

Frankrijk maakte één laatste keer een echte grote Citroën. En hier staat hij, alsof hij op je heeft gewacht.

Bijzondere kenmerken:

• 3.0 V6 benzinemotor, 2.995 cm³, 215 pk
• Pallas uitvoering
• Hydractive-vering voor onovertroffen rijcomfort
• Gris thorium metallic
• Volledig gestempeld onderhoudsdossier
• Zeldzaam: minder dan 24.000 exemplaren wereldwijd gebouwd
• Presidentiële achterbank met eersteklas beenruimte
• Marge-auto

Met de kruimels van een Pain-au-Chocolat nog op m'n toetsenbord

Nick Slinger

Copywriter · HooG Selections